Trzy pytania po każdej walce szermierczej

Wielu szermierzy latami walczy tak samo i popełnia te same błędy. Raz po raz nadziewają się na podobne przeciwnatarcia, dają się trafić, stojąc w miejscu na ostatnich metrach planszy, i przegrywają z tym samym typem przeciwnika. Samo dokładanie treningów nie zawsze to zmienia.

Naszym zdaniem najskuteczniej poprawisz nie tylko taktykę, ale i całą swoją szermierkę, jeśli po każdej walce przemyślisz, co się w niej działo, i zapiszesz, czego Cię nauczyła. Pomaga w tym notatnik przeciwników. Możesz go prowadzić w zwykłym zeszycie albo w aplikacji, na przykład w OpponentBook. Każdy, z kim walczysz, ma tam osobną stronę – po walce dopisujesz na niej nowe uwagi, a przed następnym spotkaniem je czytasz.

Przede wszystkim zapisuj, co zadziałało, co nie zadziałało i co zrobisz, kiedy znów się spotkacie. Na tych trzech pytaniach opiera się cała notatka. Obok dodaj kilka zdań o przeciwniku, bo bez nich za parę miesięcy same odpowiedzi niewiele Ci powiedzą. Wystarczy, że zanotujesz, na jakim dystansie walczył, jak zaczynał akcje i czym Cię trafiał.

Bardzo często zdarza się, że walczysz z tym samym przeciwnikiem więcej niż raz – najpierw w grupie, potem w eliminacji bezpośredniej albo dopiero na kolejnym turnieju. Kiedy znów zobaczysz jego nazwisko w tabeli albo w swojej grupie, kilka jasnych zdań da Ci więcej niż mgliste wspomnienie przegranej walki, w której „jakoś nie szło”.

Trzy odpowiedzi po walce

Te trzy pytania to nasza główna rada. Uważamy, że nic w notatkach szermierza nie jest ważniejsze, i to samo sądzimy o sportach walki i dyscyplinach rakietowych, od boksu po badminton. W OpponentBook przy każdej walce są te same trzy pytania – „Co zadziałało”, „Co nie zadziałało” i „Następnym razem”.

Co zadziałało? Akcje, które dały Ci trafienie albo sprawiły, że przeciwnik zareagował słabo, nawet jeśli udały się tylko raz. Na przykład: „Na krótkie przygotowanie od razu kontruje, a ja wtedy wiążę jej klingę i nacieram.”

Co nie zadziałało? To, jak tracisz trafienia. W tej odpowiedzi chodzi o Twoją szermierkę tak samo jak o szermierkę przeciwnika. Na przykład: „Dwa razy zatrzymuję się przy swojej linii ostrzegawczej i dwa razy trafia mnie natarciem prostym.”

Co zrobić następnym razem? Jedna albo dwie rzeczy, o których chcesz pamiętać: coś, co trzeba zmienić, albo coś, co zadziałało i warto to powtórzyć. Na przykład: „Skrócić dystans, zanim ruszę do natarcia. Zrezygnować z tego, jeśli zacznie atakować, gdy tylko zrobię krok do przodu.”

Nie ma tu sztywnego limitu, ale zwykle wystarczą jedna albo dwie rzeczy. Kiedy jest ich za dużo, przed walką wszystko niepotrzebnie się komplikuje.

Co widać u przeciwnika

W opisie przeciwnika uwzględnij kilka rzeczy:

• Ręka i rękojeść: lewa czy prawa, francuska czy pistoletowa. Takie stałe dane trzymaj osobno od nawyków, które mogą się zmienić.
• Dystans: jaki dystans woli przeciwnik? A jaki Ty?
• Kto kontrolował walkę: przeciwnik czy Ty? Jeśli on, to Tobie zostawało czekanie na jego błędy albo szukanie okazji w jego przygotowaniach. Jeśli Ty, to on czekał na Twoje błędy.
• Klinga: szukał kontaktu z Twoją klingą (odbicia, naciski, wiązania) czy raczej go unikał? Jakie zasłony i odpowiedzi wybierał najchętniej?
• Wynik i czas: co się zmieniało, kiedy prowadził albo przegrywał, pod koniec rundy i w ostatniej minucie wyrównanej walki?

Gdzie na planszy padały trafienia

Na schemacie planszy (w aplikacji albo w zeszycie) od razu widać, czy trafienia skupiają się w jednym miejscu. Może padały głównie przy Twojej linii ostrzegawczej, na środku albo wtedy, gdy przeciwnik cofał się na swój koniec planszy? Przy każdym znaku zapisz, kto trafił, jaką akcją i mniej więcej w którym momencie walki.

Samo skupisko znaków nie wyjaśnia, skąd się wzięło. Przyczyną może być dystans, zmęczenie, taktyka albo coś zupełnie innego. Zanotuj też, co robi przeciwnik, kiedy sam musi się cofnąć do swojej linii ostrzegawczej, a co wtedy, gdy to Ty cofasz się do własnej linii ostrzegawczej.

Zapisuj na świeżo

Trzy odpowiedzi najlepiej zapisz jeszcze tego samego dnia, póki pamiętasz, jak doszło do poszczególnych trafień. Jeśli nie wiesz już, ile razy coś się zdarzyło, napisz po prostu „kilka razy”, zamiast zgadywać liczbę. Badania nad zapominaniem dają dobry powód, żeby nie odkładać pisania, ale nie wynika z nich, kiedy dokładnie zacierają się szczegóły walki.

Tak może wyglądać przykładowa notatka

Walka i przeciwniczka są fikcyjne.

Imię: „Natalia”

Kontekst: „Regionalny turniej w szpadzie, eliminacja bezpośrednia, walka do 15. Przegrana 11:15.”

Przeciwnik: „Leworęczna, rękojeść francuska. W pierwszej rundzie cierpliwa – drobne kroki, długi dystans, czeka, aż ruszę do natarcia. Za każdym razem, gdy moje przygotowania albo kroki są za duże, trafia mnie przeciwnatarciem w rękę. Kiedy zatrzymuję się przy swojej linii ostrzegawczej, wykonuje natarcie proste. W trzeciej rundzie, już na prowadzeniu, cofa się i pozwala mi podejść.”

Co zadziałało: „Krótkie przygotowania wcześnie wywołują jej przeciwnatarcie, a wtedy mogę związać klingę i natrzeć. Tak padła większość moich trafień w drugiej rundzie.”

Co nie zadziałało: „Duże przygotowania i duże kroki – trafia mnie w rękę, zanim się zbliżę. Zatrzymywanie się przy linii ostrzegawczej – właśnie tam dwa stracone trafienia.”

Następnym razem: „1. Żadnych dużych przygotowań ani dużych kroków. Skracać dystans, zanim ruszę do natarcia. Zrezygnować z tego, jeśli zacznie atakować w chwili, gdy idę do przodu. 2. Nie stać w miejscu, kiedy mnie spycha. Przy linii ostrzegawczej dalej się cofać, na właściwym dystansie, a blisko linii końcowej natrzeć, zanim ona to zrobi.”

W tej notatce najważniejsze jest to, co działo się tuż przed straconymi trafieniami. Za duże przygotowania i kroki kończyły się przeciwnatarciem w rękę, a stanie w miejscu przy linii ostrzegawczej kończyło się natarciem prostym. Plan odpowiada na jedno i drugie.

Przed rewanżem i po nim

Przed rewanżem przeczytaj opis przeciwnika i trzy odpowiedzi, a potem wybierz jedną czy dwie rzeczy, o których będziesz pamiętać w pierwszych akcjach. Jeśli zostało trochę czasu, przećwicz je z trenerem na lekcji indywidualnej albo w walkach z kimś z klubu.

Już na początku rewanżu sprawdź, czy przeciwnik walczy tak jak ostatnio – od tamtej walki mogła się zmienić jego szermierka, ale i Twoja. Po rewanżu dopisz, czy plan zadziałał i co Cię zaskoczyło. Jeśli przeciwnik walczy już inaczej, popraw jego opis.

Gdy ten sam problem wraca

Co jakiś czas przeczytaj po kolei odpowiedzi na pytanie „Co nie zadziałało” z kilku notatek i sprawdź, czy w walkach z różnymi przeciwnikami wraca ten sam kłopot, na przykład stanie w miejscu przy linii ostrzegawczej. Jeśli tak, pokaż trenerowi zapisane przykłady i ustalcie, co z tym zrobić na treningu. To zadanie na najbliższe tygodnie, a nie słabość na zawsze.

Notatki w OpponentBook

W OpponentBook profil przeciwnika ma w szermierce pola „Ręka”, „Rękojeść” (francuska lub pistoletowa), „Preferowany dystans przeciwnika” (krótki, średni, długi) i „Praca nóg przeciwnika”. Do tego dochodzą tagi stylu, choćby „Atakuje w trakcie przygotowania”, „Działa w drugim zamiarze” czy „Szuka kontaktu z klingą”. Przy każdej walce jest schemat planszy z linią środkową, liniami postawy szermierczej i liniami ostrzegawczymi. Stawiasz na nim pinezki z notatkami, a każda ma jeden z czterech typów: „Zadziałało”, „Nie zadziałało”, „Groźne” lub „Tendencja”. Odręczny rysunek zrobisz tylko w zeszycie. W darmowym notatniku masz profile, walki oraz eksport do PDF i Worda. Mapy cieplne pinezek są dostępne od planu Premium, a briefy AI przed zawodami w planach Pro i Max.

Synchronizowane wpisy trafiają do połączonej przez Ciebie chmury, a baza kont OpponentBook nie przechowuje kopii notatnika. Gdy uruchamiasz funkcję AI, potrzebna treść przechodzi przez serwer OpponentBook do dostawcy AI. Opcjonalne szyfrowanie end-to-end (E2EE) chroni zaszyfrowane wpisy przed odczytem przez dostawcę chmury; nie obejmuje zdjęć, filmów ani widocznych dla tego dostawcy metadanych plików. Więcej o tym, kto może zobaczyć Twoje notatki, piszemy osobno.

Jeśli chcesz prowadzić notatki w aplikacji, załóż darmowy notatnik.

Dziś wieczorem pomyśl o ostatnim przeciwniku, który Cię pokonał. Zapisz, co zadziałało, co nie zadziałało i co zrobisz w rewanżu. Potem dopisz, jak zaczynał swoje akcje.